Saturday, March 29, 2014

நம்மை நாமே சுயபரிசோதனை செய்துகொள்வதுதான் (SWOT) ஸ்வாட் அனாலிசிஸ்.

 என் கல்லூரி நண்பர்கள் இருவர், படித்து முடித்ததும் பிசினஸ் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். இருவருமே படுபுத்திசாலிகள். நல்ல குடும்பப் பின்னணி உண்டு. ஏறக்குறைய ஒரே பிசினஸில்தான் அவர்கள் இருவருமே இறங்கினார்கள்.

படிக்கும்போதுதான், அதிக மார்க் எடுப்பது யார் என்கிற போட்டி இந்த இரண்டுபேருக்கும் நடுவே நடக்கும் என்றால், படித்து முடித்தபிறகு பிசினஸில்கூட யார் ஜெயிப்பது என்கிற போட்டி வந்துவிட்டது. இரண்டுபேரும் முட்டிமோதிக்கொள்ளட்டும் என நானும் என் தொழிலைப் பார்க்கப் போய்விட்டேன்.

அவ்வப்போது இருவரையும் சந்தித்து சில வார்த்தைகள் பேசுவது வழக்கம். ஆனால், அண்மையில் இந்த இருவரையும் தனித்தனியாகச் சந்தித்தபோதுதான் தெரிந்தது, பிசினஸில் ஒருவன் பெரிய வெற்றிகண்டிருந்தான். இன்னொருவன் ரொம்பச் சுமாரான வெற்றிகண்டிருந்தான்.

ஏறக்குறைய சமதிறமை உடைய இந்த ரெண்டுபேரும் எப்படி இருவிதமான நிலையை அடைந்தார்கள் என்று யோசித்தபோதுதான், ஸ்வாட் (SWOT)  அனாலிசிஸின் வெற்றி பற்றி நான் முழுமையாக உணர்ந்தேன்.

ஸ்வாட் அனாலிசிஸ் என்றால் என்னவோ ஏதோ என்று நினைக்காதீர்கள். சிம்பிளாகச் சொல்லவேண்டும் எனில், நம்மை நாமே  சுயபரிசோதனை செய்துகொள்வதுதான் என்று அதைச் சொல்லலாம். நம் பலங்கள், பலவீனங்கள், நமக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்புகள், அதை அடைய முடியாமல் இருக்கும் தடைகளை அலசி ஆராய்வதுதான் ஸ்வாட் அனாலிசிஸ்.

நமக்கு இருக்கும் பலங்கள் என்னென்ன?

நான் எதில் சிறந்தவன்?

மற்றவர்கள் என்னிடமிருந்து எதை எதிர்பார்க்கிறார்கள்?

எதைச் செய்யும்போது என் திறமை மற்றவர்கள் பாராட்டுகிற அளவுக்குப் பளிச்சிடுகிறது?

எந்தெந்தத் துறைகளில் என் நிபுணத்துவம் அதிகமாக இருக்கிறது?

படிப்பு, வேலையைத் தவிர என்னுடைய இதர திறமைகள் என்ன?

இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில், உங்கள் பலத்தைப் பற்றி உங்களுக்கே எடுத்துச் சொல்பவை.

சரி, உங்கள் பலம் என்ன என்று உங்களுக்குப் புரிந்துவிட்டது. ஆனால், உங்களிடம் சில பலவீனங்களும் இருக்குமே! என்னிடம் எந்தப் பலவீனமும் இல்லை என்று யாரும் சொல்ல முடியாது. யாராவது அப்படிச் சொன்னால், அதுவே ஒரு பலவீனமாக மாறும்.

எந்தெந்த விஷயங்களில் எனக்குத் திறமை போதவில்லை?

இன்னும் எந்தெந்த விஷயங்களில் என் திறமையை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்?

என் தனிப்பட்ட குணங்கள் (பொறாமை, சோம்பேறித்தனம், பெண்கள், மறதி, ஈகோ, பொஸசிவ்நஸ் போன்றவை) என்னை எப்படி பாதிக்கின்றன?

சரி, உங்கள் பலத்துடன் உங்கள் பலவீனங்களையும் தெரிந்து கொண்டுவிட்டீர்கள். இனி உங்கள் முன்புள்ள வாய்ப்புகள் என்னென்ன என்பதைப் பார்ப்பது அவசியமில்லையா?

என் பலத்தைக்கொண்டு என் பலவீனத்தை எவ்வாறு சரிசெய்யலாம்?

எது என்னை உத்வேகப்படுத்துகிறது?

சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்றவாறு என்னை எப்படி தகுதிப்படுத்திக்கொள்ளலாம்?

இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் நீங்கள் பதில் கண்டுவிட்டீர்கள் என்றால், உங்கள் முன் உள்ள வாய்ப்புகளை நீங்கள் சந்திக்கத் தயாராகிவிட்டீர்கள் என்று அர்த்தம்.

வாய்ப்பு என்று வரும்போது அதை நிறைவேற்ற முடியாமல், தடைகள் வருவதும் இயல்புதானே!

ஒரு வேலையைச் செய்துமுடிக்க எது எனக்குத் தடையாக உள்ளது?

அகத்தடை, புறத்தடை - இவற்றில் எது எனது பெரிய எதிரியாக இருக்கிறது?

இப்படி ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் வரிசைப்படுத்தி ஆராய்ந்து, நம்மை நாமே சரியாக எடைபோட்டுக்கொள்வதுதான் ஸ்வாட் அனாலிசிஸ். நாம் பிறந்தது முதல், நம் வளர்ச்சிக்கு வழிகாட்டும் பெற்றோர்களும், ஆசிரியர்களும், பிற வழிகாட்டிகளும் நமக்கு எது சரி, எது நல்லது, எது கெட்டது என ஒரு குறிப்பிட்ட காலம்வரை சொல்லித் தருவார்கள். ஆனால், பருவம் வந்து, கல்லூரியில் கால்பதித்தபின், அதையும் தாண்டி வேலைக்குச் செல்லும்போது நம்மை நாமே அலசி ஆராய்வது அவசியம். நம்முடைய குறுகிய கால லட்சியங்களையும், எதிர்கால லட்சியங்களையும் அடைய, நாம் எவ்வாறு பயணிக்கிறோம் என்பதை அறிய நம்மை நாமே அடையாளம் கண்டுகொள்வது முக்கியம்.

பொதுவாக, பிறர் நம்முடைய நிறைகளைப் போற்றிப் பாராட்டும்போது சந்தோஷமடைகிறோம். ஆனால், நம் குறைகளைச் சுட்டிக்காட்டும்போது எரிச்சலடைகிறோம். 'இவர் யார் என்னைப் பற்றிச் சொல்ல? என் நிலையில் இருந்து பார்த்தால் தெரியும்' என்று நமக்கு நாமே இட்டுக்கட்டிப் பேசுகிறோம்.

உங்கள் வாழ்வியல் கோட்பாடுகளே உங்களது பாதையைத் தீர்மானிக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்! நம்பிக்கை, விரக்தி - இந்த இரண்டில் எதற்கு நாம் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறோமோ, அதுவே நம்மை முழுமையாக ஆட்கொண்டு வழி நடத்துகிறது. நம்முடைய சிந்தனைகளும் அதை நோக்கியே பயணிக்கின்றன.

மனிதனுடைய முக்கியச் சக்தியே, கெட்டவைகளைக்கூட நல்லதாக மாற்றும் திறன்தான். செய்கின்ற பயணம் எது என்பதை நாம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும். எதிர்மறையான விஷயங்கள் வாழ்வில் ஒரு பகுதிதான் என்கிற தெளிவான சிந்தனைகொண்டு நாம் பயணித்தால் நல்லதை நோக்கிதான் நம் வாழ்க்கைபோகும்.

இந்தப் பயணத்தில், ஒவ்வொருநாளும் நமக்கு ஒரு பரிசோதனைதான். அதில் சிலர் ஜெயிக்கிறார்கள். சிலர் தோற்கிறார்கள். வெற்றிக்கு ரகசியமே, அதனை அடைய நாம் மேற்கொள்ளும் வழிமுறைகள் என்பதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள், வித்தியாசமாக யோசித்து வெற்றி காண்கிறார்கள். வெற்றி அடைந்தவர்களின் ரகசியமே ஒரு செயலை வித்தியாசமாக அணுகுவதுதான்.

நமக்கு நாமே ஒரு வட்டம் போட்டுக்கொண்டு, அதைத் தாண்டி வெளியே வராமல் இதுதான் என் தேவை, இது போதும் எனக்கு என்று வாழ்பவர்கள் கோடியில் ஒரு துளியாக வாழ்ந்து அடையாளம் இல்லாமல் போகிறார்கள். நான் வித்தியாசமானவன்; எனக்கென்று ஒருபாதையைக் கண்டுபிடித்து, அதில் மற்றவர்களைப் பயணம் செய்யவைப்பேன் என்று நினைப்பவர்கள் கோடியில் ஒருவராக இருந்தாலும் தனிப்பட்டு நிற்கிறார்கள். இப்படித் தனிப்பட்டு நிற்பதற்கு நான் மேலே சொன்ன சுயபரிசோதனை முக்கியம்.

இந்தப் பரிசோதனை தனி மனிதனுக்கு மட்டுமின்றி, அலுவலகங்களுக்கும், குழுவாக வேலை செய்பவர்களுக்கும், குடும்பத்துக்கும்கூடப் பொருந்தும். நேர்மையான சுயபரிசோதனை வெற்றியைத்தரும். எது என் பலம், எது என் பலவீனம், எந்தக் கல்லூரியில் என் திறமைக்கேற்ற வாய்ப்பு இருக்கிறது? இந்த கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்தால் என் எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும்? இவற்றை அடைய எனக்கு இருக்கும் தடைகள் என்ன? என்பதில் நேர்மையான சுயபரிசோதனை முக்கியம்.

இந்தச் சுயபரிசோதனையில் நாம் செய்யவேண்டியவை :

1. எந்தச் செயலை செய்வதாக இருந்தாலும் முதலில் அதை அனலிடிக்கலாகச் சிந்தித்து அதன்பிறகு செயல்படுங்கள்.

2. செலவு செய்கிற ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் பதிவு செய்யுங்கள்.

3. தகுந்த ஒருவரை உங்கள் வழிகாட்டியாகத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.

4. முடிவெடுத்தவுடன் அது சரியா, தவறா என்று யோசிக்காதீர்கள்.

5. இந்தப் பயணத்தில் நீங்கள் செய்கிற தப்புகளையும், தவறுகளையும் வரிசைப்படுத்துங்கள்.

6. எதிர்பாராததை எதிர்பாருங்கள்.

7. உங்களுடைய தவறுகளைத் திருத்திக்கொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள்.

சுயபரிசோதனை என்பது சத்திய சோதனையாக இருந்தால், நீங்கள் நிச்சயம் சாதனை வீரராக மாறுவீர்கள் என்பதில் சந்தேகமே வேண்டாம்.

மெடிக்கல் பிசினஸ்

இன்று, நம் நாட்டில், மருத்துவத் துறையின் பகல் கொள்ளை பற்றி அறியாதவர் இருக்க முடியாது; ஏனென்றால், டாக்டரை அணுகாத மக்களே இல்லை என்ற நிலை, உருவாகி விட்டது.

இரு நண்பர்கள் மூலம், மருத்துவத் துறையில் நடக்கும், பகல் கொள்ளையின், வேறு பல கோணங்களை அறிந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. 'பிரம் த ஹார்சஸ் மவுத்' என்பது போல, மருத்துவ நண்பர் ஒருவரே, கீழ்வரும் தகவலைக் கூறியது, அதிர்ச்சி அடைய வைத்தது.

லண்டனில் உள்ள ஒரு மருத்துவமனையில், 'கன்சல்டன்ட்' பதவியில் இருக்கிறார் அந்த டாக்டர் நண்பர். நம்மூர்காரர் தான் என்றாலும், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே லண்டன் சென்று, எப்.ஆர். சி.எஸ்., பட்டம் இரண்டு பெற்று, தற்போதைய தகுதியை அடைந்துள்ளார்.

இந்திய டாக்டர்கள், லண்டனில் எப்.ஆர். சி.எஸ்., படித்து, பட்டம் பெற்று இருந்தாலும், அவர்களால், மருத்துவமனையில், 'ரிஜிஸ்தார்' என்ற வரையிலுமே, பதவி உயர்வு அடைய முடியும். 'கன்சல்டன்ட்' என்ற பதவியை, எளிதில் பெற்றுவிட முடியாது; வெள்ளைக்காரர்களுக்கு மட்டும்தான், அப்பதவி கிடைக்கும். ஆனால், டாக்டர் நண்பரின் திறமையை அவர்களால் ஒதுக்கித் தள்ள இயலவில்லை; உரிய பதவியை அளித்தே ஆக வேண்டும் என்ற நிலை வந்ததும், கொடுத்து விட்டனர்.
இங்கு, 'பிராக்டீஸ்' செய்யும், லண்டன், 'ரிட்டன்' டாக்டர்கள் பலரும், 'ரிஜிஸ்தார்' பதவி வரையே அடைந்தவர்கள். அதற்கு மேல் பதவி உயர்வு கிடைக்காது என்று அறிந்த பின், வெறுப்பில் இங்கே வந்தவர்கள் தான்!

மூன்று வார விடுமுறையில் லண்டனிலிருந்து, சென்னை வந்திருந்த டாக்டர் நண்பர், தம்முடன் லண்டனில் பணியாற்றிய சில டாக்டர்களை பார்க்கச் சென்றிருந்தார். அவர்கள் எல்லாம், சென்னையில், கடந்த சில வருடங்களில் தோன்றியுள்ள, 'பைவ் ஸ்டார்' கலாசார மருத்துவமனையில் பணியாற்றுகின்றனர்.
அவர்களிடமும், அந்தந்த மருத்துவமனைகளின் தலைமை டாக்டர்களிடமும் பேசிவிட்டு வந்த டாக்டர் நண்பர் கூறினார்:

மணி... லண்டனில், தினமும் குறைந்தபட்சம், மூன்று அறுவை சிகிச்சைகள் செய்கிறேன். ஆபரேஷனுக்கு உட்படுத்தப்பட உள்ள நோயாளிகள் ஏராளமானவர் இருக்கின்றனர். 'மூன்று வார விடுப்பில் இந்தியா போகிறேன். என் உதவி டாக்டரை, (உதவியாளர் வெள்ளையர்) உங்களுக்கு, ஆபரேஷன் செய்விக்க ஏற்பாடு செய்துவிட்டுப் போகிறேன்...' என, அவர்களிடம் கூறினேன். அதற்கு, 'வேண்டவே வேண்டாம் டாக்டர்... நாங்கள் இன்னும் மூன்று வாரம் காத்திருக்கிறோம்...' என, வெள்ளைக்கார நோயாளிகளே என்னிடம் கூறினர்.

காரணம், என்னுடைய தொழில் நேர்மையும், திறமையும்தான். நான் ஆபரேஷன் செய்யும் நோயாளிகளில், ஆயிரத்திற்கு இருவர் கூட மாண்டு போவதில்லை; அப்படியே மாண்டு போனவர்களும், வேறு காரணங்களாலேயே இறந்துள்ளனர்.
அநாவசிய டெஸ்டுகளை செய்யச் சொல்லி வலியுறுத்துவது இல்லை; அதேபோல, தேவை இல்லாமல் அவர்களை மருத்துவமனையில் நாள் கணக்கில் வைப்பதும் இல்லை.

ஆனால், இந்தியாவில், மருத்துவம், தெய்வீகமாகக் கருதப்படாமல், வியாபாரமாகி விட்டது. நான் சந்தித்த மருத்துவமனைகளின் தலைமை மருத்துவர்கள், என்னுடைய துறையில், திறமையான அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் இங்கு இல்லாததால், தம் மருத்துவமனையில் பணியாற்ற என்னை அழைக்கின்றனர்.
மாதம், 'கியாரண்டீட்' ஆக பத்து லட்சம் ரூபாய் வருமானத்திற்கு, வழி செய்வதாகக் கூறுகின்றனர். அதே நேரம், தேவையோ, தேவை இல்லையோ, அந்த, 'டெஸ்ட்' இந்த, 'டெஸ்ட்' என்று மருத்துவமனைக்கு பணம் கிடைக்க உதவ வேண்டும் என்றும், நோயாளி வந்த உடனேயே, 'இன்டென்சிவ் கேர் யூனிட்'டில் அனுமதித்து, அதற்கு தனியே பணம் கறந்து, மருத்துவமனைக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்றும் கூறுகின்றனர்.

'இது போன்ற வேலைகளில் என்னால் ஈடுபட முடியாது; மருத்துவத் தொழிலை புனிதமாகக் கருதி ஈடுபட்டுள்ளேன். என்னால் உங்களுக்கு பயன் இருக்காது...' என்று, அவர்களிடம் கூறி விட்டேன், என்றார்.

எழுத்தாளர் நண்பர் ஒருவர் கூறக் கேட்ட சமாச்சாரம் இது...

'என் நண்பன் ஒருவன், மெடிக்கல் ஸ்டோர் ஆரம்பிக்க உள்ளான்...' என்றார்.
'சிரமமான தொழிலாச்சே... நிறைய பணம் முடக்க வேண்டி இருக்குமே...' என்றேன்.
'அட, போப்பா... புரியாத புள்ளையா இருக்கியே... அந்தக் காலம் எல்லாம் மாறிப் போச்சு. ரெண்டு, மூணு டாக்டர்கள் கைவசம் இருந்தால் போதும்...' என, புதிர் போடுவது போல பேசினார்.

'புரியவில்லை; விளக்கமாகக் கூறுங்கள்...' எனக் கேட்டேன்.

'மெடிக்கல் ஸ்டோர் ஆரம்பிக்கும் என் நண்பன், முதல் தான் போடுகிறான். அவனுக்கு மூன்று டாக்டர்கள் பழக்கம். அவர்கள் தான் இவனை மெடிக்கல் ஸ்டோர் ஆரம்பிக்கத் தூண்டியது; ஆனால், ஒரே ஒரு கண்டிஷன், ஒவ்வொரு டாக்டருக்கும் தலா மாதம், 2,000 ரூபாய் கொடுத்துவிட வேண்டுமாம்.

'அதற்கு பிரதிபலனாக, இவரது கடையிலேயே மருந்து வாங்க, அவர்கள் சிபாரிசு செய்வராம். அதுவும், வியாதிக்கு தேவையான மருந்துகளுடன், ஜெனரல் மருந்துகளையும் எழுதிக் கொடுப்பராம்.

'அது மட்டுமல்ல, எல்லா வகை மருந்துகளையும் வாங்கி, ஸ்டாக் செய்து பணத்தை முடக்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லையாம். இந்த டாக்டர்கள் குறிப்பிடும், பத்து வகையான மருந்துகளில் மட்டும், பணத்தை முடக்கினால் போதுமாம். 'எப்படி பிசினஸ்?' என்றார்.

'புனிதமான மருத்துவத் துறையை இனி, 'மெடிக்கல் புரபஷன்' என, அழைப்பதை விடுத்து, 'மெடிக்கல் பிசினஸ்' என, அழைக்கலாம்...' எனக் கூறி வைத்தேன்.

-Dinamalar, 30/3/14

Gift of Tears

Gift of Tears

 

What can I give Thee, O King of kings?


A flower? It will fade!


A lamp? It’s light will flicker and be extinguished in the wind!


A song? It will vanish in thin air!


Come to my garden that I may adore Thee with Lights and fragrance and with the one word: “Beloved!” There shall I give Thee the one only gift I can – the gift of tears.

-          -Sadhu Vaswani